دقیقا الان یه وضعیتی ام که دلم می خواد بشینم زار زار گریه کنم.

امتحان ریاضی مهندسی دارم و دکی هم از دیشب تا حالا تمیزکاری اش گل کرده. دلم می خواد بزنم بیرون یه جایی تا شب اصلا تا موقع خواب سرو کله ام توی خونه پیدا نشه....

بزرگترین لذت زندگی منه وقتی بعد از دو روز چرخ زدن توی گوگل و مخصوصا stack overflow قطعه کدم جواب میده و یه فایل حاوی 8 بیت به جای اینکه حجمش بشه 8 بایت، میشه 1 بایت!

الان بدجور خوشحالم!

چقدر دلم میخواد بشینم جوشن کبیر گوش بدم، حیف باید شش صبح بیدار شم.. .

اما جدی، چطور توی یه شب برنامه کل سال آدم چیده میشه؟ :-)

اینو هم بگم، که توی 65 نفر دانشجوی هوش، یازده نفر پاس شدن :-)

دم بعضی اساتید گرم!

متاسفانه (یا خوشبختانه؟) من آدم نمیشم! چون امروز باز ویژوال استدیو رو باز کردم و رفتم سمت پروژه! هر درخت هافمنی که برای تست می کشم اون درخته توی امتحان یادم می افته حرصم می ده. ولی خب چه میشه کرد...دیگه برنامه الان ورودی رو از فایل می گیره و تمام مراحل انکد کردنش انجام میشه، فقط مشکل اینه که به جای

بازی ایران لهستان عالی بود، عالی!

واجب شد یه تلویزیون دیجیتال جور کنم برای تهران!

ضد حال اینه که بعد از پنح روز فک کردن در مورد الگوریتم چاپ اون کدها، بالاخره آخر شب یه ایده به ذهنت برسه و کله سحر بیدار بشی و تستش کنی، اونوقت جواب بده و بعد تست کیست رو عوض کنی محض اطمینان.....بعد یه خطای ... توی کدهای قبلی ات پیدا بشه....

باز وقت رفتن شد.توی اتوبوسم، شاگرد راننده هی داد میزنه یک و سی و پنج تهران... امروز آخرین پیاده روی در چهارباغ با جناب خان.با خودم فکر کردم داستان نوشتنم رو باز شروع کنم، یه جور انرژی در وجودم هست که فقط از اون طریق آزاد میشه، و گاهی ازش می ترسم. دو ماهه که نیومده بودم دلتنگی هم یادم رفته بود... زن

یکی از آهنگ هایی که از جناب خان گرفتم بشدت سوزن ذهنم روش گیر کرده، شاید از صبح تا حالا شصت بار گوش دادم! اون بخش تکرارش که نمی دونم توی فارسی بهش چی میگن اینه:بیا بی تو من از این زندگی سیرم، نمی دونی دارم این گوشه می میرم.... امروز سر کلاس پریمیر داشتم از خواب می مردم! اصلا چشم ها باز نمی شد. توی vi

بخش اعظمی از اوقات امروز به گپ زدن با دکی گذشت.

یعنی به اصطلاح من امتحان ساختمان دآرم! فردا بالاخره می خوام پیاده سازی گراف رو بنویسم، به نظرم این کار درست تر باشه تا اینکه فقط الگوریتم هاشو بخوانم.

قضیه حمله داعش خاص ترین اتفاق امروز بود، که یه.چهارراه پایین خونه ما اتفاق افتاد! جدا اینا فازشون چیه جونشون رو می دن برن بهشت؟!

دیگه؟ امیدوارم برای باقی عمرم از دست مدار الکتریکی خلاص شده باشم!

و اینکه مانتو جدیدی که با جناب خان خریدم خیلی دوست دارم، امروز افتتاح اش کردم.

باز گیر کردم به یه برنامه. جواب نمی ده. دیگه دارم خل میشم. آقای اکازیون نمره های حل تمرین رو بدون حذف صدم اعشارش گذاشته توی سایت. چقدر من سر اون تمرین ها حرص خوردم ! و نتیجه خوبی گرفتم انصافا. اما دیگه شریعتی جای اکازیون نیست. احتمال زیاد حدود نود درصد بچه ها رو می اندازه و میذاره میره. دلم می خواد

مجبور شدم روال همیشگی آپدیت ویکی وب رورو بهم بزنم. امروز اصلا فرصت نداشتم. فردا امتحان ساختمان دارم. امروز رفتم بیرون یه چیزی بخرم یه آقا نشسته بود کمی بالاتر از بیمارستان گریه می کرد، قیافه اش خیلی داغون بود، خیلی ناراحت شدم، خدا میدونه مشکلش چی بود...بعد برگشتنی یه آقایی با دست پیاده رو رو نشون می

Screw this educational system

You kill yourself for sth, you put all your efforts in it, and nothing but that damn thing, and you get nothing in retu.The more you try, the less you get...

Fuck this thing we call results and we judge everything with a number.

I just screwed up as expected, and hate it.

I swear, the one who memorized codes, and the one who asked all her questions from me got a better score.

ساعت چهار صبح که این پشه لعنتی بیدارم کرد بدجور مغزم به کار افتاده بود. سوالای ساختمان لعنتی ولم نمی کرد. بعد یهو فهمیدم هافمن رو چرا نمره نگرفتم، و الگوریتم هر دوتا سوال کدنویسی چی کم داشتند. تو ابتدایی مدت مدیدی املاهام رو کم میشدم چون کلاه آ یادم میرفت، این کلاه لعنتی چقدر اشک منو در اورد! دیشب و

So I decided to put aside everything related to DS for a few days, and stick to working on Primire, and my final project, but then Shokri answered my email, and I had to read it. He is the most ridiculous person in the world! See, I hate these people who have a good relationship with a teacher solel

سلام. امشب روی فازی ام که دلم می خواد بشینم به عالم شعر بخونم یا دکلمه گوش کنم، از این شعر هایی که پر از حس دلتنگی و از دست دادن و دوریه! نمی دونم چرا. فردا امتحان ریاضی مهندسی دارم و بشدت استرس دارم. جلسه هم داریم برای acm و نگرانم چیکار قراره بکنیم که بچه ها رو جذب کنیم. و اصلا یه کلاس خالی پیدا م

بالاخره امتحان .... ریاضی مهندسی، راند اول! تموم شد. داغون بود! فردا آحرین جلسه با آقای اکازیون برای حل تمرین و بعد اصفهان. فک کنم اینقدر موندم دلتنگ شدن هم یادم رفته!امروز حل تمرین مدار، TA اش روزه اومده بود برای ما تمرین حل می کرد، بعد خود استاده یه آدم بی مسئولیت که حتی یه تمرین هم در طول ترم حل

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

بعضی روزا که خسته و داغون از دانشگاه یا کلاس میام و میبینم باید برم دوش بگیرم، یه چیزی واسه خوردن درست کنم، احتمالا ظرف های نشسته با منه، و باید فکر کنم امشب نوبت منه آشغال ها رو بذارم دم در ؟ و یا دکی زنگ بزنه امر کنه بیا بریم خرید.....کسی نیست یه لیوان چای دستم بده، یا بگه اینو بیارم بخوری؟ اونوقت

سلام.یه پنج شنبه خوب دیگه گذشت، و برای همیشه جایی توی گذشته موند. با آقای اکازیون صحبت کردیم، راجع به acm.تصمیم بر این شد که هرچی میتونیم افراد رو بیاریم توی این خط و یه گروه بزرگ توی دانشگاه تشکیل بدیم. اصلا به برد و باخت و... فک نکنیم و به هیجان قضیه فکر کنیم!اما خودش ترم دیگه شاید نباشه، که واقعا

از دست رفیق نیمه راه.

متنفرم از این جور آدم ها. آدمی که حاضر نیست نیم ساعت زودتر از خون دل بکنه بیاد دو کلمه راجع به کارمون حرف بزنیم. آدمی که اصلا نمی دونه کار گروهی یعنی چی و اینجور حالا که اعلام کزدیم ما هستیم همکاری نمی کنه.

اما با اینکه می دونم به احتمال نود درصد یه روز همین جا می نویسم فقط خودم بودم خودم، پای این کار تک و تنها می ایستم ببینم چی میشه.

متنفرم از این جامعه دخترونه اطرافم. اصلا نمی فهممشون.

این هفته یادم رفت بگم ویکی وب بروز شد!یه اینفوگرافی در مورد باج افزارها گذاشتم. به لطف این باج افزار Waacry بازدید خوبی داشت.الان از بازدید سیلیکون ولی ایران! برمی گردم. پارک فناوری پردیس. کلی توی راه بودیم و بشدت خسته ام. کلا هشت نفر بودیم که رفتیم. ناهار هم ندادند! در کل محیط جالبی بود، خوشم اوم

بیانات امروز استاد دکتر خ، دکترای الهیات دانشگاه تهران:

-کسانی که نمی توانند روزه بگیرند، به هر دلیلی، خوش حال نباشند!

-کسانی که می خواهند دانسته، بهر دلیلی، روز خود را بخورند و چندان مقید نیستد، کله سحر بروند با مترو کرج، روزه شان را شرعا و رسما باز کنند بعد برگردند تهران، در مسیر هم بخوابند، آهنگ گوش کنند، درس مرور کنند....

.

.

.

قیافه من رو در این لحظه حدس بزنید!

خیلی وقت بود لذت دیر خوابیدن و درس خوندن یادم رفته بود، احتمالا فردا سر کلاس خواب باشم.امروز کارگاه لینوکس بچه های انجمن اپن سورس تشکیل شد افتضاح بود. حتی یه پاورپوینت رو سیستم استاد نصب نبود. خودمون vmware نصب کردیم، که البته به کار هم نیومد، طبق معمول سیستم ها شبکه نمی شد و لپ تاپ استاده به پروژکت

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

یکی از معرکه ترین روزهای زندگی ام بود قطعا، حیف دارم از خواب می میرم وگرنه هیچ دلم نمی خواست ولش کنم، کار کردن روی پروژه رو. تقریبا تا ساعت نه دور خودم می چرخیدم، به یه اشکال منطقی خورده بودم که برنامه جوای نمی داد. دیگه کل فروم های توی اینترنت رو زیر رو کرده بودم. آخرش هم مجبور شدم بپرسم و با اینکه

از دست اشاره گرها دیگه دارم خل میشم....